Pazar sabahı 8'de Uçurtmayı Vurmasınlar eser aklınıza, ilk 10 dk.yı yine 3 dikişle izlersiniz. İnci olursunuz, Barış'a uçurtma olursunuz, kendi boğazınızda 40 düğüm olursunuz. Film biter, içinizi ne yana döneceğinizi şaşırırsınız. Gazetelere bakmaya yeltenirsiniz, o gündem, telaşlar anlamsızlaşmış. Bir kez daha vurulamamış uçurtmanın sevinciyle aklınız o koğuşta. Uyku tutmaz, gün tutmaz..

''denize taş atan çocuklar da suçlu sayılıyor muymuş ?''

diye sordu ben fotoğrafı çekerken.

makineyi indirdim. yüzüne baktım. düşündüm. çocuğa çevirdim yüzümü. sustum. 6 Mayıs'tı.

Deniz'e taş atan vicdanların suçlu sayılmadığı, eline taş tutuşturulan minik bedenlerin yargılandığı ülkenin insanlarıyız.

ondandır çocuklara karşı biraz kaygılıyız.

dünyanında bambaşka bir ülkesinde de olsa;

çocuk ve taşı, taş ve Deniz'i, Deniz ve çocuğu yan yana gördük mü korkarız..

şüphesiz ki ben inananlardanım:

belki bir zaman kimseyi öpmezsem
saçlarım uzar.

saçlarım kan rengi bu ara,
oysa beni kan tutar.