Gündüz uykularından uyanmak. Tuhaf, huysuz bir tat bırakıyor damakta. Hastalık ya da yersiz uykunun ağırlığı değil bu, öz varlığın umulmadık duyumsanması.
Bellek edepsiz. Son okunanı değil, bedeni amaçsız gösterecek olanı bulup çıkarıyor. Yığınla görüntüden retinanın ardında tek bir cümle kalmış gibi.

''Bir kadın, bir dost, bir kent bir kerede terk edilemez. Hepsi birbirine benzer zaten. Aradan iki hafta geçince, Şanghay, Moskova, Cezayir birbirinin aynıdır.''

Atina, Londra, İstanbul birbirinin aynıdır.