Öncelerden bir günlük önce yine. ‘’bizde kadınlara en büyük kötülüğü yine kadınlar yapıyor’’ diyor bir erkek sesi. Ülkeden kilometrelerce uzakta, bir kahve masasında. Biliyorum bu söylemi, çok tanıdık. Öylesine tanıdık ki manada oyalanmıyorum bile, yazarı kimdi onu düşünmeye başlıyorum. Daha kolay geliyor belki de o an, o ‘’en büyük kötülük’’teki payım yerine yazarı hatırlayamayışıma hayıflanmak.
Kahvemi yudumluyorum ki susmaya devam edebileyim. Kahvesini yudumluyor ki entellektüel söylemlere devam edebilsin.
Bir yudum yetiyor düzeni devam ettirmeye. İkinciyi ruhum da almıyor zaten. Kalkıyoruz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder